Met groot verdriet hebben wij kennisgenomen van het plotseling overlijden van Aldo Eikelenboom op 16 mei jl. Aldo was een echt boegbeeld van onze vereniging.

 

Op de voorgrond als speler van o.a. H30-2 en met zijn eigen team bij Bedrijfshockey. Maar ook op de achtergrond, als sponsor van meerdere teams (o.a. D1 en D2) en middels zijn nauwe betrokkenheid bij de club. Aldo was al ruim 45 jaar lid van Victoria en tevens ons oudste spelende lid. De liefhebber van het spelletje die hij was, speelde hij de afgelopen jaren ook nog op Leonidas en was altijd bereid om ergens in te vallen. Hij droomde er nog van om nog mee te kunnen doen aan het WK 60+.

 

Als jonge Kralingse jongen speelde Aldo al op Victoria. Hij stond bekend als een echte pieler, en dat op natuurgras. Hij claimde ook de bedenker te zijn van ‘de wokkel.’ Een techniek die na zijn introductie vrij snel werd verboden en te gevaarlijk werd geacht. Aldo behaalde meerdere successen met Victoria en werd o.a. Landskampioen in 1975 met het toenmalige JA1 (zie foto).

 

Aldo was altijd te vinden voor een praatje en voor gevraagd en ongevraagd advies. Menig coach heeft hem vriendelijk moeten vragen om het langs de lijn bij aanmoedigen te houden. Het tekende zijn fanatisme en liefde voor het spelletje. Ook als speler was hij altijd erg aanwezig, maar zo fanatiek als hij in wedstrijden kon zijn, zo sportief en zachtaardig kon hij er na de wedstrijd op terugkomen. “Die gele kaart?! Ja, die was misschien wel terecht hoor.“ Strijdlust maakte bovendien ruimte voor altruïsme, een eigenschap die hem eveneens kenmerkte. Het zal stiller zijn nu zijn vrolijke en luide stem niet meer zal weerklinken langs de velden.

 

Zijn huidige team, H30-2 heeft het grote genoegen gehad dat Aldo 'aan kwam waaien' om mee te spelen en hij het net zo leuk vond met hen als zij met hem. Hij werd daarna direct teamlid.

 

Aldo was altijd voor alles in; borreltje, hapje, praatje. Het fijne was ook dat hij met iedereen kon opschieten. Na de wedstrijd haalde hij, ook als we uit speelden, een natje en een droogje en dan liep hij eerst naar de kinderen en vrouwen die gekeken hadden. “Goed eten hè, jullie moeten er van groeien”, zei hij dan. Kenmerkend voor zijn fijne betrokkenheid was dat hij onze sponsorkleding lelijk vond en stelde daar niet in te willen lopen. Twee wedstrijden later had iedereen nieuwe pakken die hij dan geregeld had. We moesten er wel goed bij lopen, vond hij. Ondanks het leeftijdsverschil paste hij er naadloos bij. Een onderdeel van het bij elkaar geraapte zooitje vagebonden. Overal en altijd was hij als eerste en ging hij als laatste weg en lachte hij net zo hard met/om ons als wij met/om hem.

 

We gaan hem ontzettend missen en we zullen altijd met veel genoegen aan onze vriend denken.

 

Aldo’s betrokkenheid voor Victoria resoneert in de wens van de nabestaanden, die hopen dat de club net zo zal blijven floreren als in de tijden dat Aldo zo betrokken was. 
Een echte Victoriaan, in hart en nieren, is niet meer. Hij laat heel veel mooie en waardevolle herinneringen achter. Hij zal groots gemist worden op de club die hem zo lief was. 

 

Bestuur H.V. Victoria